Siyasette Kadının Adı Neden Yok?

-


Bu metni ilk kez 2012 yılında, seçme ve seçilme hakkı verilişinin 78. yılı vesilesiyle yazmıştım. Aradan geçen zamana rağmen sorunun değişmediğini fark edince, bu bloğun ilk sahne notu olarak buraya bırakıyorum. 

                                                      

Siyasette Kadının Adı Neden Yok?      

      

                   "Herkes, insanlığın genel iyilik halini artırmak için, küçük de olsa, hatta küçücük de olsa çaba sarfetmelidir." (Leo Tolstoy)

 

 

Tarih: 5 Aralık 2012; kadınlarımıza seçme ve seçilme hakkının verilişinin 78. yıldönümü.

 Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluşundan sonra, 1930 yılında yerel seçimlerde, 1934 yılında da genel seçimlerde Türk kadınına seçme ve seçilme hakkını tanıyan Türkiye, dünyada bu hakkı kadınlara ilk veren ülkelerden birisidir.

 Demokratikleşme alanında atılmış en önemli adım, hiç şüphesiz kadınlara seçme ve seçilme hakkını verilmiş olmasıdır. Cumhuriyet'in kurulduğu bu ilk yıllarda temel hedef, modern bir devlet örgütünün temelinin atılması olarak belirlenmiş. Laik hukukun benimsenmesi ile kadınların kamu alanına girmesi sağlanmış, eşitlikçi kamu politikaları ile devlet tarafından bu katılım özendirilmiş ve desteklenmiştir.

 Kadınların siyasal alana ve kamusal alana katılımlarının artırılmasında da önem taşıyan bu gelişme, parlamentoda kadınların temsilini ancak sembolik oranda artırabilmiştir.  Tek partili dönemden çok partili döneme geçildiği zaman ise zaten az olan kadın temsilinin daha da düştüğü görülmektedir

 Bugüne kadar abartılı olarak kadına seçme ve seçilme hakkını veren ilk ülke olmakla övündüğümüz Türkiye'de kadın, niçin siyasette adeta yok gibidir? 


Ancak daha önemlisi, hakkın verilmiş olmasından çok, bu kazanılmış hakkın kullanılmasıdır.

 Ne ölçüde kullandığımız sorusu ise gündeme gelmektedir.

 2007 Genel Seçimleri'ne kadar 1935 yılındaki % 4.5’lik oranı aşamadığı görülmektedir. 2007 seçimlerinde ulaşılan % 9,1’lik oran ise, dünya ülkeleriyle kıyaslandığında çok düşük olup, olması gereken oranın oldukça altındadır.

 Tüm partilerde parti teşkilatını erkekler oluşturur, nadiren, çok özel bir iki kadın bu yapılanmanın içerisinde yer alır, diğerleri ise partinin kolluk görevini yürüten arka güçler gibidir. Kadınlar hâlâ kadın kollarında çalıştırılarak, merkez siyasete egemen olmaları engellenmektedir. Kadın potansiyelinden yararlanırken, böylelikle siyaset dışı bırakılmaktadır.

 Ne kadar sosyal paylaşım medya varsa izliyorum, tık yok. Kadınlar günü veya Sevgililer günü kadar ses getirmeyen bir konu. Oysa, Türk Anayasası’nın 10. maddesinde yer alan “Kadınlar ve erkekler eşit haklara sahiptir. Devlet, bu eşitliğin yaşama geçmesini sağlamakla yükümlüdür,” hükmü her şeyi çözmeye yeterli, yeter ki uygulansın, yeter ki kağıt üzerinde kalmasın. Ayrıca, BM Kadınlara Karşı Her Türlü Ayrımcılığın Önlenmesi Sözleşmesi (CEDAW) gibi, uluslararası belge ve sözleşmelerden gerektiği şekilde de yararlanılmalıdır. Aksi takdirde, kadınlar kazanılmış haklarına sahip çıkmadıkça, sümen altında kalmaya, bir bu kadar daha devam eder.


 

© HanifeDikbıyık — Bu metinden kısa alıntılar, yazar adı ve kaynak belirtilerek yapılabilir. Metnin tamamı ya da önemli bir bölümü izinsiz çoğaltılamaz.

05 Aralık 2012

Bodrum

https://hanifedikbiyik.blogspot.com/ da yayınlanmıştır.

Not: Bu metin, daha sonra yazılacaklara bir eşik olarak burada duruyor.


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Sahnesiz Tiyatro: Balıkesir’de Amatör Olmak

-
Resim
  Sahnesiz Tiyatro: Balıkesir’de Amatör Olmak Balıkesir’de tiyatro var. Ama sahnesi her zaman yok. Provasını yapacak yer bulamayan, dekorunu evinde saklayan, kostümünü kendi diken, metnini gece yazan insanların tiyatrosu bu. Adına “amatör” deniyor. Oysa bu kelime çoğu zaman yanlış anlaşılıyor. Amatörlük, eksiklik değil; çoğu zaman imkânsızlık içinde ısrar etmektir. Balıkesir’de bir tiyatro festivali yapılıyor. Bu, kıymetli bir şey. Ama şu da bir gerçek: Bu festivalin yükünü büyük ölçüde gönüllü çalışan amatör tiyatrolar taşıyor. İlçelerin gençlik tiyatroları, bağımsız topluluklar… Ücretsiz çalışan, kendi cebinden harcayan, sadece üretmek isteyen insanlar. Biz de onlardan biriyiz. Hiçbir ödenek almadan, hiçbir maddi destek görmeden, kendi imkânlarımızla hazırladığımız oyunları bu festivalin bir parçası olarak sahneledik. Belediyenin kültürel etkinliğine katkı sunduk. Karşılığında ne bekledik? Büyük şeyler değil. Bir teşekkür, bir kayıt, bir cümle. Geçen yıl bir bardak su bile ikram ...
Devamı

Ben Yapabiliyorum. Yine de Satın Alıyorum.

-
Resim
Ben Yapabiliyorum. Yine de Satın Alıyorum. Annem derdi ki: “Kadın kırkında tam kadın olur.” Çünkü on beşinde başlar öğrenmeye. Ev idaresi, çocuk, bütçe, mutfak, sabır… Yirmi beş yıl geçer. Kadın pişer. Ben kırkı geçtim. Çok şey biliyorum. Kanaviçe biliyorum. Etamin biliyorum. Yorgan dikmesini biliyorum. Zeytin kurarım, turşu basarım, salça yaparım. Sarma sararım. Kek, börek, poğaça, baklava yaparım. Örgü örerim. Ama her bildiğimi yapmıyorum. Salçayı bazen satın alıyorum. Sarmayı hanımeli pazarından alıyorum. Poğaçayı fırından alıyorum. Çünkü biliyorum ki: Bilmek, satın almamayı gerektirmez. Bir şeyi yapabiliyor olmak, onu yapanın emeğini değersizleştirme hakkı vermez. Geçen gün standımda bir kadın ördüğüm bir ürünün fotoğrafını çekmek istedi. “Torunuma örerim,” dedi. Çekebilirsin dedim. Kul razı geldi. Allah razı gelir mi, orasını bilemem. Çünkü ipi alırken para veriyoruz. Ama emeğe gelince “Ben de yaparım” diyoruz. Oysa mesele yapabilmek değil. Mesele şudur: Bir kadının zamanına değer...
Devamı

Bir Milat Sabahı

-
Resim
 Bir Milat Sabahı Bugün 1 Şubat 2026. Bu tarihi özel kılan büyük bir olay olmadı aslında. Ama içimde bir şeyin yerine oturduğunu net bir şekilde hissettim. Bir süredir Kurtlarla Koşan Kadınlar kitabını okuyorum. Ağır ağır. Acele etmeden. Bazen günde beş sayfa, bazen on sayfa, bazen sadece bir sayfa. Özellikle Kırmızı Ayakkabılar bölümünde uzun zamandır oyalanıyorum. Sanki bitirmem gerekmiyormuş gibi. Bu süreçte rüyalarla da daha yakından ilgilenmeye çalışıyordum. Rüyaları en ince ayrıntısına kadar hatırlamaya, hiçbir detayı kaçırmamaya, sonra da bunları yazıya dökmeye… Çünkü hep şuna inanmıştım: Mesaj detayda gizlidir. Ama bu çaba beni her zaman rahatlatmadı. Bazen rüyayı hatırlayamıyordum. Bazen bir kısmı aklımda kalıyor, bir kısmı kayboluyordu. Eksik olunca yazmak da anlamsız geliyordu. Ve yazamadığımda, sanki bir şeyleri doğru yapamıyormuşum gibi hissediyordum. Bugün Bu sabah uyandığımda farklı bir şey oldu. Rüyayı detaylarıyla hatırlamaya çalışmadım. Kim vardı, ne oldu, nerede ...
Devamı