Kadın . Sahne . Hafıza

  MERHABAYA NİŞAN TAKAN DİJİTAL ROMANTİKLER Onaydan sonra çat “merhaba” Sen nezaketen “merhaba” diyorsun, karşı taraf içinden düğün salonu bakıyor. ..... Türkiye bireysel internetle 1997’de tanıştı. Üzerinden 29 yıl geçti. Yani internet bizde ilkokula başladı, üniversiteyi bitirdi, işe girdi. Ama biz hâlâ ona “misafir çocuğu” muamelesi yapıyoruz. Hâlâ Facebook’taki “arkadaş ekle” butonuna basılınca kırk yıllık mahalle ahbaplığı kurulacağını sanan bir kitle var. Canım… Gerçek hayatta bırak arkadaş olmayı, aynı kaldırımda yürürken mesafe ayarladığın insan sosyal medyada geliyor: “Canııım nasılsınnn 🌸” ..... Sen kimsin? Ben seni nereden tanıyorum? En son hangi yangında birlikte hortum tuttuk? Ama suç sadece insanların değil. O butonun adı baştan yanlış. Oraya “arkadaş ekle” yazarsan, bizim millet düğün davetiyesi zanneder. Doğrusu şu: “kullanıcı ekle” hatta daha dürüstü: “erişim iste” Çünkü yapılan şey arkadaşlık değil. İstatistik. Takipçi sayısı yüksek olunca kendini Birleşmiş Mille...

Ben Yapabiliyorum. Yine de Satın Alıyorum. Annem derdi ki: “Kadın kırkında tam kadın olur.” Çünkü on beşinde başlar öğrenmeye. Ev idaresi, çocuk, bütçe, mutfak, sabır… Yirmi beş yıl geçer. Kadın pişer. Ben kırkı geçtim. Çok şey biliyorum. Kanaviçe biliyorum. Etamin biliyorum. Yorgan dikmesini biliyorum. Zeytin kurarım, turşu basarım, salça yaparım. Sarma sararım. Kek, börek, poğaça, baklava yaparım. Örgü örerim. Ama her bildiğimi yapmıyorum. Salçayı bazen satın alıyorum. Sarmayı hanımeli pazarından alıyorum. Poğaçayı fırından alıyorum. Çünkü biliyorum ki: Bilmek, satın almamayı gerektirmez. Bir şeyi yapabiliyor olmak, onu yapanın emeğini değersizleştirme hakkı vermez. Geçen gün standımda bir kadın ördüğüm bir ürünün fotoğrafını çekmek istedi. “Torunuma örerim,” dedi. Çekebilirsin dedim. Kul razı geldi. Allah razı gelir mi, orasını bilemem. Çünkü ipi alırken para veriyoruz. Ama emeğe gelince “Ben de yaparım” diyoruz. Oysa mesele yapabilmek değil. Mesele şudur: Bir kadının zamanına değer...

  Dibe Vurmak: Burjuvazinin Sınırı Var mı? Yaklaşık kırk yıl önce, bir arkadaş sohbetinde sormuştum: “Gerçekten sosyalist bir sistem dünyada pratiğe geçebilir mi?” Cevap netti, neredeyse kehanet gibi: “Burjuvazi dibine kadar yaşanmadan olmaz.” O gün bu cümleyi biraz abartılı, biraz da romantik bulmuştum. Bugün ise dönüp bakıyorum: Belki de fazla iyimsermişiz; çünkü burjuvazi, “dip” kavramını bile aşağı doğru genişletmiş durumda. Skandal Değil, Sistem Epstein olayı, tekil bir ahlaksızlık hikâyesi değil. Bir “çürük elma” masalı hiç değil. Sermaye sahipleri, siyasetçiler, istihbarat çevreleri, medya patronları… Gücün olduğu her yerden izler taşıyan, İnsan bedeninin –hatta çocuk bedeninin– bir pazarlık nesnesine dönüştüğü bir ağdan söz ediyoruz. Bu noktada durup sormak gerekiyor: Bu sadece bireysel sapkınlık mı, yoksa sınırsız gücün denetimsiz kaldığında vardığı yer mi? Eğer bu tabloya hâlâ “istisna” diyorsak, sorun olaylarda değil, bakış açımızdadır. Marks’ı Yeniden Okumak Gerekiyor M...

 Bir Milat Sabahı Bugün 1 Şubat 2026. Bu tarihi özel kılan büyük bir olay olmadı aslında. Ama içimde bir şeyin yerine oturduğunu net bir şekilde hissettim. Bir süredir Kurtlarla Koşan Kadınlar kitabını okuyorum. Ağır ağır. Acele etmeden. Bazen günde beş sayfa, bazen on sayfa, bazen sadece bir sayfa. Özellikle Kırmızı Ayakkabılar bölümünde uzun zamandır oyalanıyorum. Sanki bitirmem gerekmiyormuş gibi. Bu süreçte rüyalarla da daha yakından ilgilenmeye çalışıyordum. Rüyaları en ince ayrıntısına kadar hatırlamaya, hiçbir detayı kaçırmamaya, sonra da bunları yazıya dökmeye… Çünkü hep şuna inanmıştım: Mesaj detayda gizlidir. Ama bu çaba beni her zaman rahatlatmadı. Bazen rüyayı hatırlayamıyordum. Bazen bir kısmı aklımda kalıyor, bir kısmı kayboluyordu. Eksik olunca yazmak da anlamsız geliyordu. Ve yazamadığımda, sanki bir şeyleri doğru yapamıyormuşum gibi hissediyordum. Bugün Bu sabah uyandığımda farklı bir şey oldu. Rüyayı detaylarıyla hatırlamaya çalışmadım. Kim vardı, ne oldu, nerede ...