Ben Yapabiliyorum. Yine de Satın Alıyorum.

-


Ben Yapabiliyorum. Yine de Satın Alıyorum.


Annem derdi ki:

“Kadın kırkında tam kadın olur.”

Çünkü on beşinde başlar öğrenmeye.

Ev idaresi, çocuk, bütçe, mutfak, sabır…

Yirmi beş yıl geçer.

Kadın pişer.


Ben kırkı geçtim.

Çok şey biliyorum.

Kanaviçe biliyorum.

Etamin biliyorum.

Yorgan dikmesini biliyorum.

Zeytin kurarım, turşu basarım, salça yaparım.

Sarma sararım.

Kek, börek, poğaça, baklava yaparım.

Örgü örerim.

Ama her bildiğimi yapmıyorum.

Salçayı bazen satın alıyorum.

Sarmayı hanımeli pazarından alıyorum.

Poğaçayı fırından alıyorum.

Çünkü biliyorum ki:

Bilmek, satın almamayı gerektirmez.

Bir şeyi yapabiliyor olmak,

onu yapanın emeğini değersizleştirme hakkı vermez.


Geçen gün standımda bir kadın ördüğüm bir ürünün fotoğrafını çekmek istedi.

“Torunuma örerim,” dedi.

Çekebilirsin dedim.

Kul razı geldi.

Allah razı gelir mi, orasını bilemem.

Çünkü ipi alırken para veriyoruz.

Ama emeğe gelince “Ben de yaparım” diyoruz.

Oysa mesele yapabilmek değil.

Mesele şudur:

Bir kadının zamanına değer veriyor musun?

Bir ilmeğin içinde saatler var.

Deneme var.

Bozup yeniden yapma var.

Göz nuru var.

Yılların el alışkanlığı var.

Bu sadece ip değil.


Ben örgü örmeyi biliyorum.

Ama çok güzel örülmüş bir bluz gördüğümde “Ne uğraşacağım?” diyorum.

“Çok güzel yapmış. Makulse alırım.”

Çünkü başka bir kadının emeğine para verirken şunu söylüyorum:

“Seni görüyorum.”

Dayanışma, aynı şeyi yapabiliyor olmak değildir.

Dayanışma, yapana alan açmaktır.

Bir kadın başka bir kadının emeğini küçümsememeli.

Çünkü en iyi biz biliriz emeğin ne demek olduğunu.

Biz yıllarca görünmeyen işleri yaptık.

Çeyiz diktik, çocuk büyüttük, ev çevirdik.

Bunların çoğu “iş” sayılmadı.

Şimdi bir kadın emeğini görünür kılıp fiyat koyduğunda

rahatsız oluyorsak

belki de yüzleşmemiz gereken şey budur.

Bir dahaki sefere bir standın önünde durduğunuzda

“Ben de yaparım” demeden önce

şunu düşünün:

Yapabiliyor olmanız,

yapanın değerini azaltmaz.

Emeğe para vermek,

sadece ürün almak değildir.

Bir kadının zamanını, bilgisini ve deneyimini onurlandırmaktır.

Ben yapabiliyorum.

Yine de satın alıyorum.

Çünkü saygı, tam da burada başlıyor.

Karşındakinin emeğine saygı duymadığınız da önce kendi emeğini degersizlestiriyorsun unutma. 


Hanife Dikbıyık 

12.02.2026

Balikesir

© HanifeDikbıyık — Bu metinden kısa alıntılar, yazar adı ve kaynak belirtilerek yapılabilir. Metnin tamamı ya da önemli bir bölümü izinsiz çoğaltılamaz.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Sahnesiz Tiyatro: Balıkesir’de Amatör Olmak

-
Resim
  Sahnesiz Tiyatro: Balıkesir’de Amatör Olmak Balıkesir’de tiyatro var. Ama sahnesi her zaman yok. Provasını yapacak yer bulamayan, dekorunu evinde saklayan, kostümünü kendi diken, metnini gece yazan insanların tiyatrosu bu. Adına “amatör” deniyor. Oysa bu kelime çoğu zaman yanlış anlaşılıyor. Amatörlük, eksiklik değil; çoğu zaman imkânsızlık içinde ısrar etmektir. Balıkesir’de bir tiyatro festivali yapılıyor. Bu, kıymetli bir şey. Ama şu da bir gerçek: Bu festivalin yükünü büyük ölçüde gönüllü çalışan amatör tiyatrolar taşıyor. İlçelerin gençlik tiyatroları, bağımsız topluluklar… Ücretsiz çalışan, kendi cebinden harcayan, sadece üretmek isteyen insanlar. Biz de onlardan biriyiz. Hiçbir ödenek almadan, hiçbir maddi destek görmeden, kendi imkânlarımızla hazırladığımız oyunları bu festivalin bir parçası olarak sahneledik. Belediyenin kültürel etkinliğine katkı sunduk. Karşılığında ne bekledik? Büyük şeyler değil. Bir teşekkür, bir kayıt, bir cümle. Geçen yıl bir bardak su bile ikram ...
Devamı

Bir Milat Sabahı

-
Resim
 Bir Milat Sabahı Bugün 1 Şubat 2026. Bu tarihi özel kılan büyük bir olay olmadı aslında. Ama içimde bir şeyin yerine oturduğunu net bir şekilde hissettim. Bir süredir Kurtlarla Koşan Kadınlar kitabını okuyorum. Ağır ağır. Acele etmeden. Bazen günde beş sayfa, bazen on sayfa, bazen sadece bir sayfa. Özellikle Kırmızı Ayakkabılar bölümünde uzun zamandır oyalanıyorum. Sanki bitirmem gerekmiyormuş gibi. Bu süreçte rüyalarla da daha yakından ilgilenmeye çalışıyordum. Rüyaları en ince ayrıntısına kadar hatırlamaya, hiçbir detayı kaçırmamaya, sonra da bunları yazıya dökmeye… Çünkü hep şuna inanmıştım: Mesaj detayda gizlidir. Ama bu çaba beni her zaman rahatlatmadı. Bazen rüyayı hatırlayamıyordum. Bazen bir kısmı aklımda kalıyor, bir kısmı kayboluyordu. Eksik olunca yazmak da anlamsız geliyordu. Ve yazamadığımda, sanki bir şeyleri doğru yapamıyormuşum gibi hissediyordum. Bugün Bu sabah uyandığımda farklı bir şey oldu. Rüyayı detaylarıyla hatırlamaya çalışmadım. Kim vardı, ne oldu, nerede ...
Devamı