Sahnesiz Tiyatro: Balıkesir’de Amatör Olmak

 

Sahnesiz Tiyatro: Balıkesir’de Amatör Olmak

Balıkesir’de tiyatro var.

Ama sahnesi her zaman yok.

Provasını yapacak yer bulamayan, dekorunu evinde saklayan, kostümünü kendi diken, metnini gece yazan insanların tiyatrosu bu.

Adına “amatör” deniyor.

Oysa bu kelime çoğu zaman yanlış anlaşılıyor.

Amatörlük, eksiklik değil; çoğu zaman imkânsızlık içinde ısrar etmektir.

Balıkesir’de bir tiyatro festivali yapılıyor.

Bu, kıymetli bir şey.

Ama şu da bir gerçek:

Bu festivalin yükünü büyük ölçüde gönüllü çalışan amatör tiyatrolar taşıyor.

İlçelerin gençlik tiyatroları, bağımsız topluluklar…

Ücretsiz çalışan, kendi cebinden harcayan, sadece üretmek isteyen insanlar.

Biz de onlardan biriyiz.

Hiçbir ödenek almadan, hiçbir maddi destek görmeden, kendi imkânlarımızla hazırladığımız oyunları bu festivalin bir parçası olarak sahneledik.

Belediyenin kültürel etkinliğine katkı sunduk.

Karşılığında ne bekledik?

Büyük şeyler değil.

Bir teşekkür, bir kayıt, bir cümle.

Geçen yıl bir bardak su bile ikram edilmeden sahneden indik.

Bu yıl bir yemek verildi.

Ama mesele yemek değil.

Mesele, emeğin görünürlüğü.

Daha da düşündürücü olan şu:

Amatör tiyatrolar, çoğu zaman imkânsızlıklarla üretim yaparken; bu üretimlere dışarıdan bakan bazı “yetkili” gözler, ortaya çıkan işi yeterli bulmayabiliyor.

Belki de haklılar.

Ama şu soruyu sormadan yapılan her değerlendirme eksik kalır:

Ne bekleniyordu?

Sahnesi olmayan, düzenli prova alanı bulamayan, teknik imkânlara erişemeyen topluluklardan nasıl bir standart bekleniyor?

Tiyatro yalnızca sahnede görülen sonuç değildir.

O sonuca ulaşma koşullarıdır.

Ve o koşullar eşit değil.

Burada asıl meseleye de açıkça değinmek gerekir:

Tiyatro, kimlerin yapacağı tartışılacak bir alan değildir.

Tiyatro kimsenin mülkü değildir.

Ne belli bir çevrenin, ne de “seçilmiş” bir kesimin.

Tiyatro herkesindir.

Herkes için vardır.

Ve her yerde yapılabilir.

Bir parkta, bir sokakta, bir okul bahçesinde ya da imkân bulunursa bir sahnede…

Onu değerli kılan, ait olduğu yer değil; onu var eden insanlardır.

Balıkesir’de bugün amatör tiyatro yapmak, biraz da şunu kabul etmektir:

Sahne bulamayabilirsin.

Prova yapacak yerin olmayabilir.

Ürettiğin iş görünmeyebilir.

Ama yine de yaparsın.

Çünkü tiyatro biraz da tam burada başlar.

27 Mart Dünya Tiyatrolar Günü yaklaşırken, belki de en çok hatırlamamız gereken şey şu:

Tiyatro varsa, herkesindir.

Yoksa, birlikte eksiliriz.

Sahnesi olanların değil, sahne arayanların da günü bugün.

Ve belki de en çok onların sözü duyulmalı.

Hanife Dikbıyık 

25 Mart 2026

Balıkesir 

© HanifeDikbıyık — Bu metinden kısa alıntılar, yazar adı ve kaynak belirtilerek yapılabilir. Metnin tamamı ya da önemli bir bölümü izinsiz çoğaltılamaz.