Fenle Hayatta Kalırsın, Sanatla Nefes Alırsın

-

 


Fenle Hayatta Kalırsın, Sanatla Nefes Alırsın


Bizim kültürümüzde çocuk yetiştirmek denince ilk akla gelen şey fen ve matematik oluyor. Veliler, çocuklarının başarılı bir geleceğe sahip olabilmesi için özel derslere, test kitaplarına, dershanelere büyük yatırımlar yapıyor. Sınavlarda yüksek puan almak, iyi bir üniversiteye girmek, prestijli bir meslek edinmek, Tüm yol haritası bunun üzerine kurulu.

Ama gözden kaçan çok önemli bir şey var: Yaratıcılık.

Hayat, sadece doğru cevabı bulmakla akıp gitmiyor. Çoğu zaman karşımıza öyle problemler çıkıyor ki, kitabın arkasında çözümü yazmıyor. İşte o anlarda, ezberden değil yaratıcılıktan beslenen fark yaratıyor.

Sanat, özellikle de tiyatro, gençlere bu beceriyi kazandıran en güçlü alanlardan biri. Bir oyun sahneye koymak, rol üstlenmek, doğaçlama yapmak; tüm bunlar çocuğun kendine güvenmesini, ifade gücünü, empatisini ve iletişim becerisini geliştiriyor. Matematikte yetenekli olan bir öğrenci, tiyatro sayesinde cesurca fikirlerini sunabiliyor, takım içinde uyumlu çalışabiliyor, hata yapmaktan korkmamayı öğreniyor.

Bugün iş dünyasında en çok aranan özelliklerden biri yaratıcılık. Çünkü rekabetin yüksek olduğu bir çağda, bilgiyi ezberleyen değil, bilgiyi dönüştüren insanlar öne çıkıyor. Aynı şey sosyal ilişkiler için de geçerli. Yaratıcılık, sadece iş hayatında değil; dostluklarda, evlilikte, hatta günlük sohbetlerde bile hayatı zenginleştiriyor.

Ne yazık ki bizde sanat, hâlâ “boş gezen işi” gibi görülüyor. Oysa aslında hayatın tam merkezinde yer almalı. Çünkü çocuklarımızı sadece sınavlara değil, hayata hazırlamak istiyorsak onların yaratıcılık kaslarını güçlendirmeliyiz.

Fenle hayatta kalırsın, evet. Ama sanat olmadan, nefes almak çok zor.

Hanife Dikbıyık 
Balıkesir 

Copyright HanifeDikbıyık - Bu metinden kısa alıntılar, yazar adı ve kaynak belirtilerek yapılabilir. Metnin tamamı ya da önemli bir bölümü izinsiz çoğaltılamaz.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Sahnesiz Tiyatro: Balıkesir’de Amatör Olmak

-
Resim
  Sahnesiz Tiyatro: Balıkesir’de Amatör Olmak Balıkesir’de tiyatro var. Ama sahnesi her zaman yok. Provasını yapacak yer bulamayan, dekorunu evinde saklayan, kostümünü kendi diken, metnini gece yazan insanların tiyatrosu bu. Adına “amatör” deniyor. Oysa bu kelime çoğu zaman yanlış anlaşılıyor. Amatörlük, eksiklik değil; çoğu zaman imkânsızlık içinde ısrar etmektir. Balıkesir’de bir tiyatro festivali yapılıyor. Bu, kıymetli bir şey. Ama şu da bir gerçek: Bu festivalin yükünü büyük ölçüde gönüllü çalışan amatör tiyatrolar taşıyor. İlçelerin gençlik tiyatroları, bağımsız topluluklar… Ücretsiz çalışan, kendi cebinden harcayan, sadece üretmek isteyen insanlar. Biz de onlardan biriyiz. Hiçbir ödenek almadan, hiçbir maddi destek görmeden, kendi imkânlarımızla hazırladığımız oyunları bu festivalin bir parçası olarak sahneledik. Belediyenin kültürel etkinliğine katkı sunduk. Karşılığında ne bekledik? Büyük şeyler değil. Bir teşekkür, bir kayıt, bir cümle. Geçen yıl bir bardak su bile ikram ...
Devamı

Ben Yapabiliyorum. Yine de Satın Alıyorum.

-
Resim
Ben Yapabiliyorum. Yine de Satın Alıyorum. Annem derdi ki: “Kadın kırkında tam kadın olur.” Çünkü on beşinde başlar öğrenmeye. Ev idaresi, çocuk, bütçe, mutfak, sabır… Yirmi beş yıl geçer. Kadın pişer. Ben kırkı geçtim. Çok şey biliyorum. Kanaviçe biliyorum. Etamin biliyorum. Yorgan dikmesini biliyorum. Zeytin kurarım, turşu basarım, salça yaparım. Sarma sararım. Kek, börek, poğaça, baklava yaparım. Örgü örerim. Ama her bildiğimi yapmıyorum. Salçayı bazen satın alıyorum. Sarmayı hanımeli pazarından alıyorum. Poğaçayı fırından alıyorum. Çünkü biliyorum ki: Bilmek, satın almamayı gerektirmez. Bir şeyi yapabiliyor olmak, onu yapanın emeğini değersizleştirme hakkı vermez. Geçen gün standımda bir kadın ördüğüm bir ürünün fotoğrafını çekmek istedi. “Torunuma örerim,” dedi. Çekebilirsin dedim. Kul razı geldi. Allah razı gelir mi, orasını bilemem. Çünkü ipi alırken para veriyoruz. Ama emeğe gelince “Ben de yaparım” diyoruz. Oysa mesele yapabilmek değil. Mesele şudur: Bir kadının zamanına değer...
Devamı

Bir Milat Sabahı

-
Resim
 Bir Milat Sabahı Bugün 1 Şubat 2026. Bu tarihi özel kılan büyük bir olay olmadı aslında. Ama içimde bir şeyin yerine oturduğunu net bir şekilde hissettim. Bir süredir Kurtlarla Koşan Kadınlar kitabını okuyorum. Ağır ağır. Acele etmeden. Bazen günde beş sayfa, bazen on sayfa, bazen sadece bir sayfa. Özellikle Kırmızı Ayakkabılar bölümünde uzun zamandır oyalanıyorum. Sanki bitirmem gerekmiyormuş gibi. Bu süreçte rüyalarla da daha yakından ilgilenmeye çalışıyordum. Rüyaları en ince ayrıntısına kadar hatırlamaya, hiçbir detayı kaçırmamaya, sonra da bunları yazıya dökmeye… Çünkü hep şuna inanmıştım: Mesaj detayda gizlidir. Ama bu çaba beni her zaman rahatlatmadı. Bazen rüyayı hatırlayamıyordum. Bazen bir kısmı aklımda kalıyor, bir kısmı kayboluyordu. Eksik olunca yazmak da anlamsız geliyordu. Ve yazamadığımda, sanki bir şeyleri doğru yapamıyormuşum gibi hissediyordum. Bugün Bu sabah uyandığımda farklı bir şey oldu. Rüyayı detaylarıyla hatırlamaya çalışmadım. Kim vardı, ne oldu, nerede ...
Devamı