MERHABAYA NİŞAN TAKAN DİJİTAL ROMANTİKLER

-

 


MERHABAYA NİŞAN TAKAN DİJİTAL ROMANTİKLER

Onaydan sonra çat “merhaba”

Sen nezaketen “merhaba” diyorsun,

karşı taraf içinden düğün salonu bakıyor.

.....

Türkiye bireysel internetle 1997’de tanıştı.

Üzerinden 29 yıl geçti.

Yani internet bizde ilkokula başladı, üniversiteyi bitirdi, işe girdi.

Ama biz hâlâ ona “misafir çocuğu” muamelesi yapıyoruz.

Hâlâ Facebook’taki “arkadaş ekle” butonuna basılınca

kırk yıllık mahalle ahbaplığı kurulacağını sanan bir kitle var.

Canım…

Gerçek hayatta bırak arkadaş olmayı,

aynı kaldırımda yürürken mesafe ayarladığın insan

sosyal medyada geliyor:

“Canııım nasılsınnn 🌸”

.....

Sen kimsin?

Ben seni nereden tanıyorum?

En son hangi yangında birlikte hortum tuttuk?

Ama suç sadece insanların değil.

O butonun adı baştan yanlış.

Oraya “arkadaş ekle” yazarsan,

bizim millet düğün davetiyesi zanneder.

Doğrusu şu:

“kullanıcı ekle”

hatta daha dürüstü:

“erişim iste”

Çünkü yapılan şey arkadaşlık değil.

İstatistik.

Takipçi sayısı yüksek olunca kendini Birleşmiş Milletler Genel Sekreteri gibi hissedenler var.

Oysa gerçek hayatta aynı kişi

apartman toplantısında söz alamıyor.


MERHABAYA NİŞAN TAKAN DİJİTAL ROMANTİKLER

Bir de şu var:

Birine “merhaba” diyorsun.

Karşılığında “merhaba” geliyor.

Ve hoop.

Karşı tarafın zihninde:

tanıştık → kaynaştık → elektrik aldık → ruh eşim

Canım ben sana sadece nezaket gösterdim.

Nikâh memurunu çağırmadım.

Bizim toplumda duygusal açlıkla dijital hız birleşince ortaya şöyle bir şey çıktı:

Görüldü → bağ kuruldu

Emoji → samimiyet

Kalp → ilişki

Yok öyle bir dünya.

SINIR NEDİR, NEREDE SATILIR?

Sosyal medya bizim “mesafe ayarı”mızla oynadı.

Çünkü biz:

gerçek hayatta hiyerarşiyi bilen,

mesafeyi koruyan,

hitabı ayarlayan bir kültürden geliyoruz.

Ama ekranda herkes aynı boy.

Profesör de "canım ”

öğrenci de “canım”

hiç tanımadığın biri de “bir kahve içelim mi”

Yok. İçmeyelim.

Çünkü arkadaşlık: bir butonla değil,

birlikte susabilme süresiyle kurulur.

BİZ MEKTUP BEKLEMİŞ BİR KUŞAĞIZ

Bizim gençliğimizde:

birinin evine gitmeden önce haber verilirdi.

Şimdi profilimize girip hayatımızda geziliyor.

Biz:

cevap gelmeyen mektubun hüznünü biliriz.

Şimdi “görüldü atıp yazmadı” diye karakter analizi yapılıyor.

Bizim için yakınlık emekti.

Şimdi internet paketi.

SONUÇ: BUTONU DEĞİL KAFAYI GÜNCELLE

Facebook isterse o butonun adını değiştirsin.

“Arkadaş ekle” yerine

“bağlantı kur” yazsın,

“erişim iste” yazsın,

hatta “sakin ol, tanımıyorsun” yazsın…

Mesele orada değil.

Mesele şu:

Dijital olan bir iletişim aracıdır.

İlişki değildir.

Samimiyet hızla değil,

zamanla olur.

Ve arkadaşlık…

bildirimle gelmez.

Gerçek hayatta sürdüremeyeceği ilgiyi, mesaj kutusunda maraton gibi koşanlar var.

Bak sosyal medya ahalisi, benim  romantik beklentim yok.

Bana çiçek micek,  emoji göndermeyin 

Mesaj atmayınca da yazmayın.

Bu yeter.


Hanife Dikbıyık 

21.02 2026

© HanifeDikbıyık — Bu metinden kısa alıntılar, yazar adı ve kaynak belirtilerek yapılabilir. Metnin tamamı ya da önemli bir bölümü izinsiz çoğaltılamaz.



Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Sahnesiz Tiyatro: Balıkesir’de Amatör Olmak

-
Resim
  Sahnesiz Tiyatro: Balıkesir’de Amatör Olmak Balıkesir’de tiyatro var. Ama sahnesi her zaman yok. Provasını yapacak yer bulamayan, dekorunu evinde saklayan, kostümünü kendi diken, metnini gece yazan insanların tiyatrosu bu. Adına “amatör” deniyor. Oysa bu kelime çoğu zaman yanlış anlaşılıyor. Amatörlük, eksiklik değil; çoğu zaman imkânsızlık içinde ısrar etmektir. Balıkesir’de bir tiyatro festivali yapılıyor. Bu, kıymetli bir şey. Ama şu da bir gerçek: Bu festivalin yükünü büyük ölçüde gönüllü çalışan amatör tiyatrolar taşıyor. İlçelerin gençlik tiyatroları, bağımsız topluluklar… Ücretsiz çalışan, kendi cebinden harcayan, sadece üretmek isteyen insanlar. Biz de onlardan biriyiz. Hiçbir ödenek almadan, hiçbir maddi destek görmeden, kendi imkânlarımızla hazırladığımız oyunları bu festivalin bir parçası olarak sahneledik. Belediyenin kültürel etkinliğine katkı sunduk. Karşılığında ne bekledik? Büyük şeyler değil. Bir teşekkür, bir kayıt, bir cümle. Geçen yıl bir bardak su bile ikram ...
Devamı

Ben Yapabiliyorum. Yine de Satın Alıyorum.

-
Resim
Ben Yapabiliyorum. Yine de Satın Alıyorum. Annem derdi ki: “Kadın kırkında tam kadın olur.” Çünkü on beşinde başlar öğrenmeye. Ev idaresi, çocuk, bütçe, mutfak, sabır… Yirmi beş yıl geçer. Kadın pişer. Ben kırkı geçtim. Çok şey biliyorum. Kanaviçe biliyorum. Etamin biliyorum. Yorgan dikmesini biliyorum. Zeytin kurarım, turşu basarım, salça yaparım. Sarma sararım. Kek, börek, poğaça, baklava yaparım. Örgü örerim. Ama her bildiğimi yapmıyorum. Salçayı bazen satın alıyorum. Sarmayı hanımeli pazarından alıyorum. Poğaçayı fırından alıyorum. Çünkü biliyorum ki: Bilmek, satın almamayı gerektirmez. Bir şeyi yapabiliyor olmak, onu yapanın emeğini değersizleştirme hakkı vermez. Geçen gün standımda bir kadın ördüğüm bir ürünün fotoğrafını çekmek istedi. “Torunuma örerim,” dedi. Çekebilirsin dedim. Kul razı geldi. Allah razı gelir mi, orasını bilemem. Çünkü ipi alırken para veriyoruz. Ama emeğe gelince “Ben de yaparım” diyoruz. Oysa mesele yapabilmek değil. Mesele şudur: Bir kadının zamanına değer...
Devamı

Bir Milat Sabahı

-
Resim
 Bir Milat Sabahı Bugün 1 Şubat 2026. Bu tarihi özel kılan büyük bir olay olmadı aslında. Ama içimde bir şeyin yerine oturduğunu net bir şekilde hissettim. Bir süredir Kurtlarla Koşan Kadınlar kitabını okuyorum. Ağır ağır. Acele etmeden. Bazen günde beş sayfa, bazen on sayfa, bazen sadece bir sayfa. Özellikle Kırmızı Ayakkabılar bölümünde uzun zamandır oyalanıyorum. Sanki bitirmem gerekmiyormuş gibi. Bu süreçte rüyalarla da daha yakından ilgilenmeye çalışıyordum. Rüyaları en ince ayrıntısına kadar hatırlamaya, hiçbir detayı kaçırmamaya, sonra da bunları yazıya dökmeye… Çünkü hep şuna inanmıştım: Mesaj detayda gizlidir. Ama bu çaba beni her zaman rahatlatmadı. Bazen rüyayı hatırlayamıyordum. Bazen bir kısmı aklımda kalıyor, bir kısmı kayboluyordu. Eksik olunca yazmak da anlamsız geliyordu. Ve yazamadığımda, sanki bir şeyleri doğru yapamıyormuşum gibi hissediyordum. Bugün Bu sabah uyandığımda farklı bir şey oldu. Rüyayı detaylarıyla hatırlamaya çalışmadım. Kim vardı, ne oldu, nerede ...
Devamı